Yeni bir dünya için, İLERİ!

Martı’nın Hikayesi

yeniveozgur — Mon, 16 Feb 2009 15:18:44 +0000

Göğün çok yakınında, Kaf Dağı’nın tepesinde ağaç parçacıklarından bir ev. Evin üstüne tünemiş bir anaç. Anaç doğurdu doğuracak. Anaç korkuyor, anaç cesur. Rüzgar esiyor yıkarcasına yuvayı. Rüzgar esiyor bir felaket habercisi mi? Yoksa bir güzelliğe karşılama seramonisi? Anaç peydah ediyor yavru bir martıyı. Yağmur yağıyor, fırtına son sürat.

Yavru tökezliyor Kaf Dağı’nın ufuklarında. Yavru küçük, yuva büyük, dağ yüce. Yavru uçmaya çalışıyor delice. Kaf Dağı rüzgarını savuruyor. Çırpın küçük martı henüz tutmadı kimse kanadının ucundan. Daha kimse elini vermedi uçmak için göğün en yüksek katına. Tanrısızlığın diyarına. Yolun uzun. Kaf rüzgarlı. Düştün yere ama henüz dağdasın güvendesin. Kalktı ayağa küçük martı. Deniyor tekrar tekrar uçmayı. Tanrı tepeden bakıp gülüyor. Onun olmadığı yere ulaşmaya çalışıyor martı. Hadesler görünüyor dört bir yandan. Aldanıp alımlı saçlarına Hades’in takılma peşine ne olur. Gidiyor martı. Hades’in saçı güzel, Hades çirkince gülümsüyor, takmış maskesini ve dünyadan haberi olmayan onu melek sanıyor. Yolun yarısında çekip gidiyor. Martı kanadına destek sandığını kaybediyor. Düşüyor Kaf Dağı’ndan kanadı kırılıyor. Gökyüzünde alaca bir kartal. Güçlü, çevik, acımasız. Kendinden başka kimseyi düşünmüyor kartal. Yalnız olduğunu anlamadığından kimse kendince kudretli gözüküyor. Martı kanıyor kartalın kudretine, kızıyor güçsüzlük sandığı şeye. 1001 gün mağarada saklanıyor. Mağara karanlık, mağara korkutucu. Mağara hayvanı hayvanlıktan çıkarıcı. Bir kanatla deviriyor mağarayı martı. Kanatlarına şaşıyor. Kendini kartal buluyor ve kalbi aslında hala bir martı ve kalbi aslında kırılgan ve kalbi aslında bir ele hasret.

Uçuyor göğün eeenn tepesine martı. Tanrıyı alt ediyor kartal kanatlarıyla. Dünya onun gibi artık. Dünyada bir o, heyyttt be orospu dünya yıkıl kanatlarımın altında. Uçuyor martı devirerek hayatını. Uçuyor. Geceleri ıssız ve soğuk mağarasında ağlasada dünya onun ne kadar güçlü, dünya onun ne kadar harika olduğunu konuşuyor. Geceleri usul usul ağlıyor martı. Karta görünümünde hala bir martı saklıyor. Gün ışığına kadar saklanıyor mağarasında. Gece olduğunda kartal kanatları kayboluyor, gagası küçülüyor. Gece olduğunda korkuyor. Gece olduğunda o bin yıllık lanetine bürünüyor. Gece olduğunda o, onun için lanet martıya bürünüyor. Gün ışıdığında olanca güçlü Kartal!

Köstebek giriyor bir gece mağaraya. Ağlayan bir martı, tek başına. Bembeyaz, harikulade güzel kanatlarıyla. Gagasından öpmek için ömrünü vermeye değer. Başına dokunsan Firavun’un ipek yastığı. Gözlerinde ise keder ve biraz derinlerde hala o ufak martı. Köstebek izliyor onu günün ilk ışıklarına dek. Martı duvardan duvara vuruyor kendini. Kanatları gaddarlaşıyor, pençeleri beliriyor. Son gözyaşına tüküyor yerdeki. Başından ufak bir perçem uzuyor gözlerini gizleyen. Köstebek perçemin altından gözlerini görüyor. Kartal ağlıyor. Aylarca bekliyor köstebek, yemeden içmeden martı kartalı izliyor. Köstebek ağlıyor kendi karanlığında. O ki yer altının mimarı, o ki kimsenin bilmediği kahraman. Hades’in hatırat küresinde görüyor martıya olanları. Bir gece gün ışımasına dakkalar kala, bağlıyor martıyı mağaranın bir taşına sıkıca. Bağlıyor martıyı kalbinden söktüğü damarlarla. Gün ışıyor damarlar martıyla birleşiyor. Gözyaşları kuruyor yerdeki. Kartal yok etrafta. Martı ömründe ilk defa gülüyor. Martı bu sefer olanca güçlü, martı kendinden umutlu. Köstebek öpüyor martıyı. Martı kanatlanıyor. Göğün en tepesine, tırnakları altında köstebek. Hades yer altından fırlıyor. Işık gözünü kör etti edecek. Hades eski bir mahkeme celbi gibi buruş buruş, Hades bir kıvılcımda gidecek. Işık yakıyor Hades’i, tanrı önünde duramıyor martının. Köstebek bağrını değişiyor tanrının. Ve özgürlük, ve mutluluk, ve umut görünüyor uzakta, yakında ise martıyla köstebek.

*Foto martı kalpli kartal tarafından çekilmiştir.

** Yazı ise zaten martı kalpli kartala ithaf edilmiştir.

Kışne Gulne Haten

yeniveozgur — Wed, 22 Oct 2008 08:40:22 +0000

Uzun ve fırtınalı bir yol benim çizdiğim. Başımda deli gibi esen rüzgar. İmgesel kuşlar ellerime tüneyen. Bir çılgınlık, bir hayal. Gözün gözü görmesine engel bir karanlık. İleri, gözlerinin içine, derinine ruhunun bir bıçak gibi işlemek. Çekmek akan ruhunu yudum yudum. Gözlerinimin içine bak: gözyaşları, hüzün, öfke, umut, sevda, yara.çakmak gözlerininin alacasına. İşlemek mabedine ruhunun. Bu dünya benim değil değil. Yok olmak ve sonsuza. Ve azap dolu geçmişi silmek bir kalemde.gözlerimin içine bak: boş ve tümüyle dünya. Hayaller kuruyorum gecenin ayazında. Çıplak, hür hayaller. Bir kuş gibi özgür olmak mesela. Misal alev kanatlarla uçmak, yarmak gecenin karanlığını. Bir kedi parçalamak tekmeleyeni. Göyüzüne bak. Issız, yıldızlarıyla dolu yalnızlığın. Ve ben körkütük aşık dünyaya, bu kahrolası yere. Süzülmekteyim, nefesimle. Sigaram tıkamakta nefesimi. Büsbütün alchol dolaşmakta damarlarımda kan yerine. Ve ben, ve sarhoş hayaller kuruyorum günün ik ışığına. Küllerle dolu sayfam. Yangınlar çıkıyor kağıt üstüne. Yandıkça ben yanıyor. Martı usulca havalanıyor, ekmek bekleyen. Kapıyorum ekmeğini. Acımasız bir savaş. Tokluğa gidrken açlık buluyoruz. Hızla yükseliyorum boşluğa. Ruhum aidi değil hiç kimsenin. Bulutlar raks ediyor, usul usul geçerken yanaklarından. Kopuyorum gittikçe hayattan. Yaşam başıboş kovalıyor peşim sıra. Yeni kelimeler türetiyorum kırgınlığımla. Bir cam paramparça.

Zor ve ütopya bir yol benim çizdiğim.saatler ilerliyor ve ben karmaşasında kendimin kayboluyorum. Bir rüzgar istiyorum mesela götürecek hayal ettiğim yere beni ve bir dünya ne karışanın ne görüşenin. Yalnız bir ada. Robinson krus. Gidin. Terketsin beni yaşam. Yazmaaaaak istiyorum. Ve bi dünya hep beraber ve olmasında göğsümde siper. Ve patlamasın uykusunda çocukların. Dünya kimsesiz değil kimsesizlerin olsa. Kimseler çekip gitse aramızdan. Yüzükler dolusu zehir aksa meydanlara. Kutlama. Şenlik. Maytaplara ihtiyacımız yok bizim. Yeter kendi ateşimiz göklere değin. Uzun ve gücüyle bizlerin. dünya. parklarda zil zurna sarhoş ve atölyede bizim için çalışan. Ve başkasını düşünmeden ve hissederek başkasını. Gecenin ıssız bir saati. Uyumuş mahpuslar. Söndürülmüş cigara. Uzak bir hayal hissettiğim. Başım dönüyor soğukla bir. Gece ayazı. Dondur beni, beynimi. Savaşıyorum. Hayaller geçiyor gözlerimin önünden. Ağlamaya başlıyorum güçlüce. Haykırırcasına dünyaya kahrolmayı. Ve küfredercesine yaratıya sarhoş oluyorum. Tanımıyorum onu. Kimdir, necidir? Kim necidir? Aman boşver. Unuttum. Hafızam geriliyor ve herşeyi hatırlıyorum bir yandan. Ölüme yaklaşmanın ön izleri. Beynim boşalıyor parmaklarımdan. Kendimi değil. Olmasını gerekeni çıkarıyorum ruhumdan. Boşal ey ruh. Dölle bu dünyayı defalarca. Dini bir ayin kelimeler. Ve kutsal dinlerden öte. Başım dönüyor yazdıkça. Gözlerim kararıyor. Ve ben ölüme çeyrek kala, son hutbesinde yaşamın uçuyorum. Deli. Deliriyor bedenim. sözcükler birbirini tekrar ediyor. Kafam kendini 3 görmekte.

Hırs ve tutku. Sadece bir yol benim çizdiğim her çizilen gibi. Farklı, uğursuz ve nefes nefese. Kafaları karışıyor insanların. Ben neyim, kim bu adam. Niçin kesiliyor nefesim okudukça kararıyor gözlerim. Hep aynı. Uç, sınırsız. Kötüyü savunuyorum. Ve iğrenç geleni kesesi bol olana. Ve çukuru ve dibi. Haydi katılın. Hırs ve tutku. Sadece bir yol benim çizdiğim her çizilen gibi. Çıkılmaz. İmkansız. Ölümcül. Nefesi kesilmeli insanın. Ve bir sigarada yanabilmeli doluca. Ve gökyüzüne haykırabilmeli arzularını. Kafalarca kafa olmalı. Şuurun kaybolsun hızlıca. İşe yaramaz. At gitsin. Gözlerin kararsın boşlukta. Dans et bulutlarda. Yaklaş ölüme. Uzanmak bir mezara. Yolun başarısızlığı. Bir kelle meydanda uçurulan ve gururlu ve inançlı ve yılmadan. Savaş istiyorum. Evet. Savaş. Kimseler çekip gitsin diye hayatımızdan. Kimsesizlerin sahipliği. Nefesi tıkanana kadar ve yakınca ölüme. Dünya ölecekse nasıl ölmeli. Başım dönüyor hayallerimin sonsuzluğunda. Kelimeler tıkanıyor boğazıma. Yetersizler. Ve korkulu. Yeni diller yaratıyorum darağacımdan. Kuşna babuy tıbın. Zor bir yol. Hasjen okşe gulbın. Ve ölümcül. Kışne gulne haten. Ve sonsuz mutluluk.

Bir İşçi Çocuğunun Ağzından

yeniveozgur — Sat, 06 Sep 2008 03:40:37 +0000

Yorgunum. Kalbim yitirdi gücünü. Çok şey mi istiyorum? İnsanca yaşamak? Ve düşünmemek ya yarın diyerek kara kara? Neden bu kadar az emeğin bedeli? Para lafından nefret ettim hep. Para? para? Para? Sorunun eş anlamlısı sandıydım çocukken. Bu kadar mı emeğin karşılığı? Benim anam, işçidir enikonu. Emrine kendisi gibi insanlar verilmiş, emir eri. Unuttum yüzünde mutluluğu görmeyeli nicedir. Benim anam, bazen nefret ettiğim ve sevmeye doyamadığım, bin emeğe bir alır çokluk. Cep ikramiyesi: sinir krizleri. Ben bildim bileli paradan büyük sorun gelmedi dünyaya. ”aman paranı dikkatli harca”, ”aman para verme şunlara”, ”aman sen paramızı bunlarla mı yiyorsun?”. Ben anlamam paradan, yoktur uyanıklığım bu hususta. Cebimden alsalar farketmem. Dayanamam çıkarır veririm 3 liramın 2sini lazımsa birine. Anlamak lazım, ama o hüner yok bende. Para istemeye de çekinirim, param yok demeye de. Bir borç istesem, gözlerim dolar boşlukta. Bilirim. Ben çok çekeceğim bu derdi. İşçiyim ben gelecekte, işçi oğlu işçi. Babamın babası, babamın babasının babası gibi vesaire. Ve biz öyle yetişmişiz ki cam bardak gibi belli etmemeye çalışırız kırılanda. Ve biz öyleyiz ki çatal ise kaşık bilmesin deriz, üzülmesin bizim dertlerimizle. İşçiyiz biz gelecekte, işçi oğlu / kızı işçi. Ve hayal etmek ve gülmek ağız dolusu ve çarpıp kapıyı çıkmak bazen yasaklıdır bize. Ağız dolusu küfre ve meteliğe atacak kurşun bile bulamamaya ve tekmiline dertlerin nikahlanmışız. Ve utanırız umutsuz satırlar yazarken.

Ve utanırım. Çok şey istemişim gibi eğerim başımı. Fakat farkederim birden bire İSTEDİĞİM ŞEY HAKKIM!. Gözyaşlarımı siler yüreğim. Bir ele ihtiyaç duyarım, omzumda bulurum. İstediğimiz şey bizim hakkımız. Umutlarım el verir umutsuzluklarıma. Bu dünya evet bu dünya güzel değil. Ama? Biz değiliz kötü eden onu, kendisi de değil. Onlar. Bu dünya evet güzel değil. Ve bizler gitmedikçe ileriye olamaz kendi başına güneşli dünya.

Yarınlar

yeniveozgur — Mon, 01 Sep 2008 00:33:32 +0000

Bir güneş gibi doğdu cepheden. İleri yüzlerimizin ışığıyla parlayan. Yarınlar var, göremeyeceğiz belki biz ama çocuklar görecek. Yarınlar var, göremeyeceğiz belki biz güzel kelimeler söylenmekte hakkında. Yarınlar var, göremeyecek belki benim oğlan o yarını, belki onun oğlu görecek ve elinde tuttuğu bayrakla kükreyecek. Bir güneş gibi doğdu cepheden o.

İşçi Yetiş bilmez yarınlar ne getirir, hayal edemez. Çocuğu yaşıtları gibi olmak istemiş dün ağlayan gözlerle. Eski bir bilgisayara sevinmiş. İşçi Yetiş’in çocuğu bilmez yarınlar ne getirir, hayal edemez mi? Eder elbet. Babası gibi işçi olmamayı diler çokluk yahut bir piyango çıksa der kurtulsak sefaletten. İşçi Yetiş’in çocuğu bilmez sefalet içinde olduğunu yahut bilir de cin gibi o iki cam parçası arkasına saklayıverir gerçeği. Fakat işçi Yetiş’in çocuğu bilmez neden öyle olduğunu. Patrondan korkar, babası gibi. Askerden korkar, babası gibi. Öğretmenden korkacaktır ilerde, babasıda korkmuştur. İşçinin çocuğu bilmez neden korktuğunu yalnızca korkar.

Şöför İhsan taksiye çıkar geceleri, uykusuz. Sabahları ona öğretmenim diyen sıralara nispet yaparcasına yollar şöför diye çağırır. Şöför İhsan korkar karanlıktan, ya birisi, ya tenha bir yolda? Şöför İhsan korkar müdür denen ggg-r-aaavvaattaaan. Şöför İhsan sanar çokluk kimsesiz olduğunu. Kızı ve şerefi için yaşar. Korkar başlara başını göstermekten. Bazı günler meydanlardadır arkadaşları, Şöför İhsan korkarak bekler sınıfında. Şöför İhsan’ın kızı hukuk fakültesinde, korkar birşeyler gören kızının gözlerinden.

Pamuk toplar Nazlı. Adana’da hangi bahçe ırgat ararsa orda. Eline geçen bir kuru somun ve beş kuru para. Nazlı pamuk toplar Adana bahçelerinde başında bir çizmeliyle. Korkar Nazlı tükürmeye çizmeye. Korkar Nazlı yürümeye çizmenin üstüne. Çizmenin sahibi Hasan, korkarmış zamanında, pamuk toplarken Adana bahçelerinde. Bir gün ispiyon etmiş arkadaşlarını. Çizme olmuş ansızın. Hasan hala korkar toprak sahıbından. Ama Hasan kanını toplar Nazlıların. Korkar Nazlı Hasan’dan, çizmeden, babasından.

İbraham yani Nazlı’nın babası tarlası varmış zamanında birkaç dönümcük. Korkar İbraham tarlalarını elinden alandan. Şimdi pamuk toplar, Nazlıların başında durur. Korkar çizmeden. Bazı yiğitlenesi tutar durdururlar korkanlar.

Bir güneş gibi doğdu cepheden. İleri yüzlerimizin ışığıyla parlayan. Yarınlar var Yetiş, İhsan, Nazlı, İbraham bilmemekte. Yarınlar var belki biz göremeyeceğiz de Nazlı’nın ufaklık görecek. Yarınlar korkanların atmasıyla korkusunu omuzlarında yükselecek.

İlhan Berk : Sert İmparator

yeniveozgur — Fri, 29 Aug 2008 12:44:00 +0000

Ailelerin bizlere verdiği isimler kaçımızın dikkatini çekmiştir. Sadık, Attila, Gökhan, Sağlim veyahut İLHAN. Babası imparatorum (ilhanım) derken ne hissederdi acaba kendisine. Belki bir devlet adamı yahut gücüyle yeri göğü inleten biri olması hayalindeydi -belkiyle sınırlı tüm tahminlerimiz-. Ama o şiir atlasında kendince bir yer edinmeyi seçti, istemeyerek aldı şiir evreninin imparatorluğunu. Bir şairin ardından başka bir şairin kelimeleri yetmez. Üstelik bu şair usta İlhan Berk ise bir yeniyetme ancak onun şiirleriyle elveda diyebilir ona.

HACI BEKTAŞ VELİ

Bir resimde bağdaş kurmuş oturuyor Hacı Bektaş Veli. Evi gibi
yeryüzü.
Bir bulut düşürmüş başını duruyor. Onunla gidip gelen. Uzakta
bellibelirsiz.
Beyaz, uzun kavuğu. Demek ki güneş var.
Kucağına almış bir ceylanı, bir aslanı. Duruyorlar. Üç kişiler.
Hayvanları mı severdi Hacı Bektaş Veli? Bilmiyoruz. Ama açıktı
hep evinin kapısı.
Çizgili mintanı. Yalın. Düz. Ta bileklerine değin uzuyor, uzayıp
orda kalıyor.
Yüzü? Uzun yüzü. Sakallı, virdi okur gibi de önüne bakıyor.
Delik değil kulağı ve halkasız.
Yanında yeryüzü: Ağaçlar, sular, gök. Her sabah okuduğu.
Atlas

TÜRKİYE ŞARKISI

Senin üstündedir
Ne varsa yalnızlık, fakirlik namına
Sevmek, yaşamak aşkına
Devam eden ve edecek olan adına
Nasırlı elden sarı yüzden yana
Yani ne varsa yorgun, fakir halkım adına
Senin üstünedir.

Sen âhı ekenin biçenin
Sen âhı taş kıranın, şarkı söyleyenin
Trenler ki senden geçer
Başı açık yalnayak halkım senden geçer
Türkülerin en hazinleri senin üzerinedir
Anamın, kardeşimin, kavmimin göz yaşı senin üzerinedir
Halkım arabacısı, köylüsü, ırgatıyla senindir
Ben bütün şiirlerimle halkımın.

O ovalar ne öyle, birbiri arkasına akıp durur?
O yorgun o soluk o namuslu yüzler o erkek bakışlar
O gökyüzü, sarı, kırmızı, mavi say sayabildiğin kadar
Ya o şehirler, vefakâr Antep, zalim İstanbul, kanlı Zonguldak?
Köyler, bozkırlar, kasabalar?
İnsanlar ki çıkık elmacık kemikleri acayip elleri, ayaklarıyla
durmuşlar veya yürüyorlar
Zile’de kör bir adam gelip geçen trenlere türkü söylüyor
Sıvas’dan bıçak satıcılarının sesleri geliyor
Pis, fakir o canım Kürt köyleri arkalarını dağlara dayayıp
görünmez olmuşlar
Peşleri sıra tuz gölleri, nehirler gökyüzü kayıyor.

Sen bir kenara durmuş bakıyorsun
Dağlar senin önünde gelip durur
Yol senin serine görünür
Kötüsü sana vurur rüzgârın
Eğrisi sana yağar yağmurun
Ekmeğin karası sana düşer.
Sen şu koca Türkiye toprağı
Sen Yunus’un, Karacaoğlan’ın, Pir Sultan Abdal’ın vatanı
Sen kimsesizliğimizin, büyük yalnızlığımızın, alın terinin
memleketi
Gözümüzün içindeki sarılık
Avucumuzun içindeki yara
Sen her gün biraz daha bağlandığımız
Her gün bizi bağlayan hayata
Tuzu ekmeği şiirimizin
Sen çarık, potur, kuşak
Sen çavdar ekmeği, mısır ekmeği, buğday ekmeği
Dinlenmekten yorulmuş toprak, durgun sular, ihtiyar dağlar

Karakollar, hapishaneler, okullar
Yani yirmi milyonun kederi
Yani yirmi milyonun ümidi
Sen büyük kederimiz
Sen büyük ümidimiz
Düzülse sana düzülür destan
Yakılsa sana yakılır türkü
Ama şüphesiz en insancası işin
Devam etmektir yaşamaya.

KIZILIRMAK

7 Ekim 1951
Bir soğuk, bir karanlık, bir ıssız geceydi
Otuz kişiydik, ağzımızı bıçak açmıyordu
Seni gördük kamyonun penceresinden
Keyifli keyifli akıyordun
Hepimiz tutup cigaralarımızı yaktık
Türkü söyledik.

İSTANBUL’DAN

İşte kurşun kubbeler şehri İstanbul’dasın
Havada kaçan bulutların hışırtısı
Karaköy çarşısından geçen tramvayların camlarına yağmur yağıyor
Yenicami Süleymaniye arkalarını kirli bir göğe vermişler
Hiç kımıldamıyorlar
Ayasofya elleriyle yüzünü kapamış bütün iştahıyla ağlıyor

İnsanlar sokak sokak çarşı çarşı ev ev
İnsanlar sırt sırta omuz omuza verip durmuşlar
Boyunları bükük
Yorgun asabi kederli kindar
Yığın yığın olmuşlar hepsi köprünün açılmasını bekliyor
Bir anda şehrin dört bucağına akacaklar
Bir anda iki ayrı kıtadaki insanlar gibi
Fatihliyle Beşiktaşlı sarmaş dolaş olacak

Sarı uzun yüzlü cesur işçiler
Dört köşe halinde veya dağınık bir şekilde durmuşlar
Hiç konuşmuyorlar
Benim onları birer birer çalıştıkları yerlere götürüp bıraktığım
olmuştur
Hepsi dar kapanık yerlerde, sıkıntılı işlerde çalışırlar
Hepsi deli gibi severler yaşamayı
Bu en önde giden grup
Tophane’de Dikimevi’nde çalışır
Sekiz kızdır ancak üçü evlenmiştir
Bu saçları darmadağın asık suratlı delikanlılar
Kömür işçisidir
Bu üç kız, Beyoğlu’nda büyük bir mağazada tezgâhtar
Bunlar yol amelesidir
Bunlar vapur işçisi
Öbürleri duvarcı hamal ırgat kayıkçı
Hepsi bu gök altında sarmaş dolaş olmuş yürüyorlar

Dünyada işlerine giden insanları görmek kadar güzel bir şey yoktur
(Biliyorum artık akşama kadar onları hiç görmeyeceğim)

Durduğun yerden İstanbul köprüsü tramvayları mavnalarıyla
sanki yürüyor
Bu sislerin ve bulutların arasından en sonra harekete geçen Kız
Kulesi’dir
Kayıkların direkleri insanların üzerinde
Büyük bir bulut gelip durmuştur
İşte karın karına vermiş motorlardaki balıkların üstlerine yağmur
yağıyor
Bir defa olsun akıllarına gelmemiştir
Gözleri pırıl pırıl balıkların
Bir İstanbul göğü altında ağlamak

Hepsi denizde geçen hayatlarını düşünüyorlar
Dokunsanız ağlayacaklardır

İstanbul açları tokları hastalarıyla aynı kıta üzerinde bulunuyor

(…)

Nerdesiniz!

yeniveozgur — Fri, 29 Aug 2008 09:54:40 +0000

Bu yazının 1 Eylül’den kaç gün önce ya da sonra yazıldığını bilmiyorum. Zaman kavramım sıfır ve ben hala 2 Eylül 1945teyim, Japonya’yla beraber teslim olmuş durumda. Savaş bitmiş, ben bitmişim, dünya bitmiş, para uğruna dökülen kanlar bitmiş. Bir ülke bir vazo gibi -yere düşmüş- darmaduman ve bir gezegen, gezegenimiz dünya paramparça. ‘’Sınırlar zorlanmalı’’ deyişleri duyulmakta bir köşede oturan bir grup şişman varlığın. Bedenler, gözyaşları üstüne kurulmuş bir hayın dünya, 1945 Hiroşima. Zamanla değişiyormuş dünya. Zaman kavramım sıfır ve ben 1970lerde Saygon’da yanında Ho Shi Min arkadaşın vatanım için kan dökmekte ve insanların başka vatanları ele geçirmeyi neden bu kadar çok istediklerini düşünmekteyim kaybettiğimden beri kardeşim Zhao’yu 1972inin o kanlı gecesinde… Zaman akıp gidiyormuş. Yalan!! 16 Mayıs 1919 gecesi öldüm aslında ben. Adım Mustafa. İzmir’in anam kadar güzel bir köyündenim. Yavuklum -ki gökyüzünde her gece buluşuruz- geldi benden 5 gece sonra dayanamayıp bileklerini keserek. Ben 21 Mayıs gecesinde… Gözlerini kapat, uzat ellerini boşluğa Vietnam’da, Japonya’da, Anadolu’da, Kore’de bekliyorum seni. Zaman kavramım sıfır, mekânım dünya. Bir utanç çağının çocuğuyum ben başından sonuna. Savaşlar, savaşlar, savaşlar, isyan, haykırış, gözyaşı, gülümseme, kaçış, özgürlük sözlüğü karıştırdıkça çağımı görmekteyim her kelimede. Bir utanç çağının çocuğuyum ben başından sonuna. Savaşla başladı çağım sona erdi savaşla. Kaçış kurtuluş yok. Ben gördüm tarihin en kanlı diktatörlerini ve ben gördüm paranın acımasızlığını gözlerimle. İnsan değil onlar gözleri dolar. Gözlerim dolar gördükçe insanlara yaptıklarını. Bilim; çağlar boyu insanlığın hizmetindeki kutsal uğraşı-imiş, insanlığın yararına-imiş. Çağımın adı bilim, dünyamın adı bilim. Kurbanın olmuşum ey dünya! Kurban etmişsin bilimi paranın KUTLU çıkarlarına. Bilim esirin olmuş senin ey savaş!! Ne yücesin! Milyarda birimle bir kenti tek seferde yok etmedesin. Barışın karşıtısın. Düşmanısın yeni doğan bebeğin. İnsanlığın düşmanısın. Ne güzelsin! Varlığında yok olmada varlığım. Zamanı durdursam bir kereliğine. Ve bir kereliğine geri alsam takvimi, saati. Silsem vahşeti zamandan –kurtulsam hapis olduğum tarihlere-. Zaman kavramım sıfır. Dünde kaldı takvimim, saatim geride. Ben hala 1 yaşındayım. 90dı, kıştı mevsimlerden, kundakta bir bebek, evlerin altı sığınak, insanlar açlıktan, sefaletten değil kimyasal silahlardan kaçacak-tı. Hazırdı her şey, hazırdı korku. 90dı, kıştı mevsimlerden, kundakta bir bebek Aralık 16 gecesi ağladı Babil diyarındaki yaşıtları için. Bir el silah atıldı dağın birinde. Bir adam öldü kurşunun adaletiyle. Bir kaçak usulca kapadı yüzünü utanarak. Utanç yüzyılının çocuklarıyız. Tam kurtulmuştuk geçmişimizden 2003’tü mevsim ilkbahar bir 20 Mart sabahı çalındı bir Iraklının kapısı Amerikan füzesiyle, 2006’ydı Lübnan’da sonun başlangıcı. Çığlıklar, gözyaşı, korku, kol, bacak, iskelet, yanmış deri ve vahşet. Kaos yüzyılın çocuklarıyız. Zamansızız hepimiz. Aniden bomba düşebilir tepemize gökten –ki biz yıllardır 3 armudu bekleriz-. Ve ansızın biri silah dayayabilir kafamıza –barış getirdiğini iddia ederek. Zamansızız hepimiz ve vurulmuşuz vakitsizce. Zaman kavramım sıfır. Kalmışım dünde. İlerlemiyor takvimim ilerlemeyecekte. Zaman kavramım sıfır. Yıllarca kanla yazılır dendi bize tarih. Övgüyle anlatıldı katli vacip Cengiz, Timur. Viyana kapılarına gitmeyi hayal eden bir kuşak yetişti bir yerde. Bir yerde İstanbul’u geri alma hayali kurdu insanoğlu. Geçmiş, zaman hep öç almak üzere tekrar edildi beyinlere. Zaman?? Anlamını bile hatırlamıyorum oysa. Ara sıra sayılar geliyor gözümün önüne, vahşetler, çığlıklar, çocuklar. Zaman? Zaman yoksa şu sizin kanlı yaşantınız mı? Kanlı geleceğiniz, kanlı tarihiniz. Kanla yazılmaz ki benim tarihim kanın tarihidir o olsa olsa. Ve siz kana tapanların tarihi. Oysa ben tüm dünyayla şiirler okuyor, tüm dünyayla oyunlar oynuyor, tüm dünyayla şarkılar söylüyorum. Ve böylece yazıyorum insanlığımın tarihini. Ve şarkılarım lanetliyor kanı, parayı, yalanı. Bir düş görüyorum belki ya da bir rüya. Ve herkes, herkes yanıma geliyor toplanıyoruz bir meydanda ama ama siz, siz nerdesiniz? Kanda? Ba-rış-ta?

Bir Kızıl Yıldız : Mehmet Bozışık

yeniveozgur — Tue, 26 Aug 2008 23:49:59 +0000

Kavgaya girmek kolaydır. Yanlışları görürsün çünkü üstüne yürümektedir yanlışlar seni boğmaktadır. Kavgadan düşmemektir zor olan. İnançla kavganı ve kendini yeniden yaratmak. Güçten düşebilirsin elbet, Saldırırlar sana hayın kurtlar gibi. Yıpratırlar bedenini işkencelerde. Yahut kandırmaya çalışır birileri seni. Sen haklıdan sen işçiden yana olduğun için sen karşısında olduğun için vatanları ceplerindeki çek defterleri olanların sen amansız düşmanları.

Ölünce tanıdım Boz Mehmet’i. Ve onun bir fotoğrafı öğretti tüm bunları bana. Yaşamı kızıl bir yıldız oldu göğsümde. O Kavalalı tütün işçisi, o tüm inancıyla komünist, o işçi sınıfının savaşında ölümsüz, o Mehmet Bozışık. Kelimelerim onun yaşamı/savaşımı karşısında ufacık hanımeli kadar kalmakta.

Genç bir tütün işçisi Mehmet Bozışık, TKP’li bir tütün işçisi, 15 yoldaşın yarasını ve burjuvaziye olan hıncını içinde taşıyan. Sene 1928 TKP’nin işçi sınıfına bir bildirisini dağıtmaktan tutuklanıyor. 3 ay ceza veriliyor kendisine. Patronların gözüne ilk çarpışı değil elbette ama partili olarak ilk tutuklanışı. 32′de bir provakasyondan ötürü tutuklanıyor, işkence görüyor, beraat kararına karşılık 14 gün salıverilmiyor. 36′da bir kez daha partisi için mücadele ettiği gerekçesiyle tutuklanıyor, cezası oy çokluğuyla karara bağlanıyor. 39′da, 42′de. Bir mahpusluk döneminde faşist nihal atsız tarafından adi suçlulara dövtürtülüyor. Bir şekilde kurtulup onlara mücadelesinin esasını anlatıyor, özür diliyor suçlular Boz Mehmet’ten. 46′da ve 1951 TKP Tevkifatında da. 98′de ölmesinin ardından yaşamı/savaşımı ile hala kızıl bir yıldız olarak parlıyor ve yolumuzu aydınlatıyor. İşçi sınıfının savaşında yaşıyor, savaşıyor.

öz hayat hikayesiyle ilgili kaynak olarak kendi yazdıkları esas alınmıştır: Mehmet Bozışık

Jacques Prévert

yeniveozgur — Mon, 25 Aug 2008 19:33:58 +0000

…………………………………………

güneş herkes için parlar

ama onlar için parlamaz

onlar ki hapislerde yatarlar

onlar ki madenlerde çalışırlar

onlar ki balık pulu ayıklarlar

onlar ki saçlarına firkete yaparlar

onlar ki soluklarıyla şişirdikleri şişeleri

başkaları doldurur içer.

onlar ki çakılarıyla keserler ekmeği

onlar ki fabrikada geçirirler pazarları bayramları

onlar ki ağızları var dilleri yoktur

onlar ki inekleri sağar da süt içmezler

onlar ki uyuşturulmadan çekilir dişleri

onlar ki ciğerlerini tükürürler yeraltı treninde

onlar ki mahzenlerde yaptıkları tükenmez kalemle

başkaları herşeyin yolunda gittiğini yazar

dışarda

onlar ki söylenmeyecek kadar çoktur söyleyecekleri

onlar ki iş bulmuşlardır

onlar ki iş bulamamışlardır

onlar ki iş aramaktadırlar

onlar ki atları sularlar

onlar ki bakakalırlar ölen köpeklerine

onlar ki haftalıktır az çok gündelik emekleri

onlar ki kiliselerde ısınırlar kışın

onlar ki kovulurlar kiliselerden gidin dışarıda ısının diye

onlar ki çürürler oldukları yerde

onlar ki yaşamak için yemek isterler

onlar ki tekerleklerin altında yolculuk ederler

onlar ki bakar dururlar Seine Nehri’nin sularına

onlar ki işe alınır, işten çıkarılır, gündelikleri çoğaltılır,

azaltılır, mıncıklanır, üstleri başları aranır

dayaktan gebertilir

……………………………………………………………..

1. Emperyalist Paylaşım Savaşını gençken gördü Jacques Prévert 2.sinde yaşı biraz ilerlemişti. zorla askere alındığında yaşı 18di ve kardeşlerini vurmaya gönderildi ülkesindekilerin Yakın Asya dediği Ortadoğuya. Savaş sırasında gördü haramilerin şehri İstanbul’u -ki haramilerin ülkesinden gelmekteydi zaten-. kendisiyle ilgili yapılan kritiklerde şiirleri charles bukowski, can yücel gibi isimlere benzetildi. gerçeküstücü bir yazar içi bir miktar doğru bir benzetmeydi aslında. özellikle işçi sınıfını konu alan şiirlerinin çokluğundan ötürü Türkiyeli şair Can Yücel ile gerçekten benzeşmekteydi. üstelik Can Yücel’in Jacques Prevert’ten yaptığı Sardalyeci Kadınların Türküsü bu 2 yazar arasında gerçek bir bağda oluşturmaktaydı. şairliğinin yanı sıra senaryo yazarlığı da bulunan Prevert çağdas Fransız şiirine gerçeküstücü bir darbe oldu.

bir şairi asla onun olmayan kelimeler tarif edemez aslında

SARDALYECİ KADINLARIN TÜRKÜSÜ
Dönün bakalım dönün
Ufacık kızlar
Dönün fabrikanın etrafında
Handiyse girersiniz siz de içeri
Dönün bakalım dönün 
Balıkçı kızları 
Balıkçı yetimleri
Beşiğinizin etrafına dizilen 
Melekler vardı ya hani
Belli fabrika sahibinden para yedikleri
Tutup alınyazınızı yazmışlar 
Yazılacak birşey olsaydı bari 
Siz yok yoksul yaşayacaksınız
Biçok da çocuğunuz olacak
Ama biçok çocuğunuz 
Onlar da yok yoksul kalacak
 Onların da biçok çocuğu olacak
Ama biçok çocuğu
Biçok çocuğu ama 
Dönün bakalım, dönün
Ufacık kızlar.
Dönün fabrikanın etrafında
Handiyse girersiniz siz de içeri
Dönün bakalım dönün
Balıkçı kızları
Balıkçı yetimleri 
                                     çeviri: can yücel

KIŞLANIN DIŞINDA 

Kalpağımı kafese
Kuşu kafama koydum dışarı çıktım
Ne o dedi komutan sokakta
Selam vermek yok mu artık?
Hayır, dedi kuş;
Selam vermek yok artık.
Bağışlayın, dedi komutan:
Ben var sanıyordum da.
Aldırmayın canım, dedi kuş,
Her insan yanılabilir.

ŞU  SEVİ

Şu sevi
Öyle yaman
Öyle ince
Öyle sevecen 
Öyle umutsuz
Şu sevi
Gün gibi güzel
Zaman gibi kötü
Zamansız gelirse
Şu sevi öyle gerçek
Şu sevi öyle güzel
Öyle mutlu
Öyle sevinçli
Ve öyle alaycı
Karanlıkta ödü kopan çocuk gibi
Öyle sevinçli
Geceleyin dingin bir adam
Dört yana korku salan şu sevi
Olur olmaz söyleten
İçin için kemiren
Pusu kuran şu sevi
Gözledikçe
Sıkışan yaralanan tepinen yadsınan
unutulan yetinen
Sıkıştırmamız yaralamamız yadsımamız unutmamız yüzünden
Sevide var ne varsa
Öyle canlı
Günlük güneşlik
Seninki 
Benimki
Tanrının günü
Yepyeni
Değişmez
Bitkiden daha gerçek
Kuştan daha titremekli
Yazdan daha canlı daha sıcak
İkisi de elimizde
Gidip gelme
Unutabilir
Sonra uyuyabiliriz
Uyanabilir acı çekebilir yaşlanabiliriz
Gözümüzü kapayabiliriz
Ölümü düşünebiliriz
Gençleşebiliriz
Sevimiz
İnatçı eşek örneği
................
Unuttuk seni
Sen bizi unutma
Bir sen varsın yeryüzünde
Çok uzaklarda
Nerede olursa olsun
Bir haber yolla bize
Geç de olsa koruluktan
Anılarımdan 
Çık birden orta yere
Uzat elini
Kurtar bizi

Maria – o kadın

yeniveozgur — Mon, 04 Aug 2008 17:17:41 +0000

Hiç bu kadar zor olmamıştı konuşabilmek, yazabilmek. Yoğun bir sigara dumanı yükseliyor gözlerimin önünde ve sisler bulvarında yavaş yavaş yürüyorum. Hafifçe kıstım müziğin sesini. Müzikten nefret eder hale geldim. Kendimi tanımam zor bugünlerde. Eskinin feryatları hep içimde. Beynim yırtılıyor gırtlağımı yırtarcasına atmak istediğim çığlıklarla. Klavyeme kapanıyorum. Kelimeler eskiden fırtınalar yaratırdı beynimde. Şimdi soğuklar dokunamıyorum onlara. Elimi uzatıyorum geri tepiyor. Beynim ulaşamadığım satırlarla dolu. Yazamıyorum. Kendimi yazmakla suçluyorum kendimi. Ama kendimi yazmazsam ben neyim ki?

Usulca dokunuyor omzuma Maria. Merhaba hoş geldin. Yaz, diyor, benim hikayemi yaz. Tamam, diyorum, kapatıp gözlerimi. Gözlerime dokunuyor, sıcaklığıyla kendimden geçiyorum. Hayır, diyor, aç gözlerini, gözlerime bak. Maria’nın gözleriyle sevişiyor gözlerim. Ve Maria’nın gözleri bana dünyayı fısıldıyor.

Viyana’da uyanıyorum bu sabah. Hiç bilmediğim bir kent ve gözlerinde yaşadığım Maria. Yolun karşısında sarışın bir oğlanla flört ediyor. Kıskançlıktan çıldırıyorum. Maria kısacık kızıl saçlı, bembeyaz tenli uçuk bir kız daha. Gözlerini görmeye çalışıyorum. Hayır Maria bu değilsin sen. Acısız bir çift inci bunlar ve sendekilerden çok uzak. Hayır bas baya Maria karşımda ki gözleri alacasına derin –bir insanın içinde kaybolacağı kadar-. Nerden geldin sen Maria ne çıkardı seni karşıma ve nasıl attı rüzgarın beni hiç görmediğim bu topraklara? Ve seni her gördüğüm an nasıl bir müzik çınlıyor kulaklarımda. Kimsin sen Maria? Yahuda’nın soyundan olduğundan mı yoksa komünistliğinden mi eritildi baban? Ya sen kaçarken o trenle oradan oraya hep bu gözleri mi taşıdın yuvalarında. Kısacık saçlarını okşayan tek benim elim miydi böyle sevgiyle?

Yolun karşısından bana doğru yürüyor Maria. Elini tutuyorum. Hızlanıyor. Dur, yavaş Maria, rüzgarına alışamadım ben. Usulca dokunuyor dudaklarıma. Güneş tam tepemdeyken kendimi boğazın sularında buluyorum. Üsküdar’da bir vapurda karşıya geçiyorum. Gözlerim Maria’yı arıyor. Bulamıyorum. Uzamış simsiyah saçlarıyla, elinde gizliden içtiği içkisi ve derinine çektiği sigarasıyla suları izleyen ve gözleri sularda kaybolan ve benim gözlerinde kaybolduğum ve Maria sen o üstündeki uzun ve siyah pardösünle gerçekten sen misin? Gözlerime bak Maria. Dur gitme sulara doğru. Çekme beni kendine. Ve o yanından geçen, dünyayı umursamaz İngiliz, o kim Maria? İçkini paylaşma onunla. Saçlarına uzatıyorum elimi. Kaskatı kalıyorum dokunanda gözlerine. Maria masum ve haylaz küçük bir kız çocuğu gibi. Gözlerimde kayboluyor gözleri. Hayır Maria o kadar yaklaşma bana. kaçamam senden bunu isteme. Ve kaçırma beni başka yerlere. Hayır Maria bana dokunma. Sıcak bedenin değdiğinde bedenime ve ben ve biz nerdeyiz.

Maria nerdesin? Bu soğuk ülke ve bu siyah renkli ve bu sürekli dışlanmış insanlar kim? Ve sen Maria bir zencinin koynunda mısın az uzağımda? Ve sarışın, dolgun bir fahişe gibi. Hayır hem orda olup hem omzuma dokunamazsın. Hem onun kucağında olup hem boynumu öpemezsin. Omzuna dokunan kızıl, kısacık saçlı derin gözlü kız sensin peki o kim? Peki İstanbul’daki kim? Zencinin koynundan usulca kalkıyor sarışın kadın. Yavaşça toparlanıyor. Gözlerime bakıyor Maria’nist bir bakışla. Gözlerine dalıyorum kadının. Maria usulca okşuyor ellerimi. Ellerine bakıyorum, usulca çekip kendime nefesime katıyorum ellerini. Müzik kesiliyor birden. Maria kayıyor ellerimden. Hayır! Gidemezsin! Bekle! Koşuyorum peşinden. Koşuyorum Paris’e kadar. Kürk bir manto içinde sinsi gülümseyen şu kız kim? Masasında dolaşıyor gözlerim. 1 Mayıs 1977. Karşısında bizim Anadolu’nun esmer fakat yağlı suratlı semirilmiş bir çocuğu. Yaklaşıyorum masalarına. Bir tokat atıyorum çocuğa. Çocuk hissetmiyor. Maria çaresizce bakıyor suratıma. Ne işin var Maria bunlarla? Çocuk bizim oralarda onlarca salağın öldüğünden bahsediyor gülerek. Maria sahte bir gülümseme atıyor. Ben çocuğu hırpalıyorum. Çocuk ben orda yokmuşum gibi davranıyor.

Gazeteye bakıyorum tarih 1930lara dönüyor, Maria ağlıyor. Gözyaşlarını siliyorum. Çocuk birden yok oluyor karşımızdan. İnsanlar değişiyor, masalar değişiyor. Sıkı tutun Maria ateş hattındayız. Maria nerdesin? Arkamdan ateşli bir İspanyol anarşisti bağırıyor. Ve sarılıyor silahına bir kız. Kurşunlar geçiyor etrafımdan. Hiçbiri bana değmiyor. Maria’yı görüyorum. Koşuyorum yanına. Ulaşamıyorum. Ve aniden bir yer altı geçidinde. Viyana’daki kızıl, kısacık saçlı, derin gözlü kız çıkıyor karşıma. Hınzırca yaklaşıyor yanıma o sarışın oğlana yapığı gibi. Yaklaşma Maria. Ve damarlarıma alkol verilmiş gibi dönüyor başım. Ellerimi tut Maria düşüyorum.

Kendimi yazmakla suçluyorum gene kendimi. Ve bir el usulca dokunuyor omzuma. Maria. Hoş geldin. Yaz , diyor, benim hikayemi yaz. Hoş geldin bana. gözlerime dokunuyor gözleriyle. Eğilmiş, bırakacakken kendimi kendine uyanıyor Maria. Hoş geldim O kadın

Yann Tiersen – Good Bye Lenin

yeniveozgur — Thu, 31 Jul 2008 01:21:34 +0000

1954 doğumlu Alman Tarihçi, yazar, senarist Wolfgang Becker’in yazıp yönettiği Good Bye Lenin filmiyle derinden vuruyor bizi Yann Tiersen. Sosyalizm, işçi sınıfının kendi dünyasını var etmesi umutlarının Almanya için ertelenmesi demek olan bir olaydan çıkan film bir ülkeyi, bir umudu ve özelinde bir anneyi konu alıyordu. Sosyalist düzenden köhne kapitalist güzene zoraki geçişin imkansızlaştırdığı nefes almayı belki de. Tiersen filmin soundtrack’ine Summer 78le başlıyor piyano ve yaylılarla zenginleştirilmiş hüzünlü bir parça. Dinlerken filme kaptırıyorsunuz kendinizi. Gözlerinizin önünde Berlin’in bir yarısındaki özgür halkın nasıl köle haline getirildiği geliyor. Ardından Coma parçası ağır piyano girişiyle sizi ölümcül bir uykuya sürüklüyor. Filmi hala izlemediyseniz önce müziklerini dinlenemenizi tavsiye ederim. Can kulağıyla dinledikten sonra Coma parçası daha vurucu oluyor. Ve sonrasında gelen Childhood sosyalizmi ve köhne kapitalizmi erginleşmeden yaşamış bireyi işliyor ruhunuza. From Prison to Hospital ile anneye dönüş yapıyorsunuz ve ansızın Mother çınlıyor kafanızda. Görece daha umut dolu bir parça Mother çünkü içinde anneye umut vermek amacını taşıyor. Neşeleniyorsunuz. Watching Lara ile aşkın her yerde yaşadığına inanıyorsunuz tam bu sırada. Oldukça sakin ve Mother’dan gelen neşe ve huzuru koruyucu bir parça. Dishes biraz hareketlendiriyor ortalığı. Bu yeni hayatın hızı bir yerde. Dans bile edebilirsiniz dinlerken. First Rendez-Vous’la tekrar aşka çekiyor sizi bu albüm. Lara’nın resmini -yada sevgilinizin- bulun bir yerden bakarak dinlemek içine götürüyor parçanın . The Decount Session ile biraz acemiliği biraz sakarlığı seziyorsunuz ve eğleniyorsunuz. Lara’s Castle farkettiriyor size aslında Lara’nın birde arka bahçesi olduğunu. Gizlice giriyorsunuz arka bahçeye. Yoğun bir melodiyle ve belki ilk öpücük. Usulca yanaşıyorsunuz. Ve öte yandan hayat çekiyor sizi The Deutsch Mark Coming ile. Bu sefer dansta hafif hüzünde seziyorsunuz. I Saw Daddy Today hüznünüzü arttırıyor. Çok yavaş bir girişe sahip ve giriş sizi aynı yavaşlıkla uzaklara götürüyor. Hayat gözyaşı döküyor damla damla. Birthday Preparation yaratılan dünyanın ilk yaratılmış doğum günü gözyaşınızı silip kutluyorsunuz anneyi birazdan olacaklardan habersiz. Araızda eski dünyayı pek bilmeyenler var. Köhne kapitaliz potları kırıyorsunuz anneye yaratılan sosyalizm içinde. Sona doğru bir ağıt halini alıyor parça. Good Bye Lenin güle güle işçi sınıfının eşşiz kahramanı, güle güle. Doğu Almanya Kara Almanya’ya bir bir verdi bile kalelerini. Adın aydınlatmakta çehremizi, sana güle güle demekte bile hüzün yok. Adın silmekte tüm hüzünleri. Bir parça burukluk sadece içimizde, savaşın devam edeceğini bilerek umut. Hayır yaşarmıyor gözlerim sadece darıldım Doğusuna Almanyanın verdi diye kendini Karasına. Childhood devreye giriyor tekrar. Hüznün üstüne buruk bir cila ile çocukluk . Giden geride kalmadı yanımızda. The Letters biraz yalan, biraz emek mutlu etmek üstüne. Ağır ağır gelmekte son. Mother’s Journey son bir güle güle eskide kalana gitmekte olandan. Hüzün iyice sarmış bedeni. Güzel yalanlar Preparation For The Last Tv Fake’de. Biraz hızlı, biraz acele, telaşla. Ve bolca mutlu çünkü güzel birşeydir gideni gülerek uğurlamak. Son kez görmesi sevdiklerini ekranda yalandan da olsa. Yalandan da olsa mutlulukla Mother Will Die mutlu gitti diye sevinirken üzülmek gidişe. Koca bir yalan hazırlandı. Koca bir yalan ve Mother Will Die. Yavaş yavaş bitmekte masal. Sözler fısıldamakta müziğin arkasından biri, gözyaşları seslere yansımakta. Father is Late ve belki en kötüsü geç kalmak. Son kez görememek onu. Father is Late sessiz bir ağlama, hıçkırıksız, gözyaşısız. Father and Mother ve bu onlara ithafen, onların anısına ve onların yaşamına. Bu şarkıda hüzün mutluluk kadar yani ne kadar varsa yaşamda. Hüzün yaşamın bir parçası. Bu onların yaşamı. Bir adım sonra bir tomar para Finding the Money. İşe yarar mı? Emeğin gerçek hakkından artmış eski paralar. İnsana değer verilen zamandan kalma. O kadar kutlu ve o kadar onların. ve Son Summer 78 bir güzel dünyanın hikayesi geride kalan. Bir ailenin, bir annenin hikayesi. Good Bye Lenin.

Parça Listesi:

1. Summer 78 [Instrumental]

2. Coma

3. Childhood 1

4. From Prison to Hospital

5. Mother

6. Watching Lara

7. Dishes

8. First Rendez-Vous

9. Decant Session

10. Lara’s Castle

11. Deutsch Mark Is Coming

12. I Saw Daddy Today

13. Birthday Preparations

14. Good Bye Lenin

15. Childhood 2

16. Letters

17. Mother’s Journey

18. Preparations for the Last TV Fake

19. Mother Will Die

20. Father Is Late

21. Father and Mother

22. Finding the Money

23. Summer 78 – Claire Pichet, Yann Tierse