Göğün çok yakınında, Kaf Dağı’nın tepesinde ağaç parçacıklarından bir ev. Evin üstüne tünemiş bir anaç. Anaç doğurdu doğuracak. Anaç korkuyor, anaç cesur. Rüzgar esiyor yıkarcasına yuvayı. Rüzgar esiyor bir felaket habercisi mi? Yoksa bir güzelliğe karşılama seramonisi? Anaç peydah ediyor yavru bir martıyı. Yağmur yağıyor, fırtına son sürat. Yazının devamını oku »
Uzun ve fırtınalı bir yol benim çizdiğim. Başımda deli gibi esen rüzgar. İmgesel kuşlar ellerime tüneyen. Bir çılgınlık, bir hayal. Gözün gözü görmesine engel bir karanlık. İleri, gözlerinin içine, derinine ruhunun bir bıçak gibi işlemek. Yazının devamını oku »
Yorgunum. Kalbim yitirdi gücünü. Çok şey mi istiyorum? İnsanca yaşamak? Ve düşünmemek ya yarın diyerek kara kara? Neden bu kadar az emeğin bedeli? Para lafından nefret ettim hep. Para? para? Para? Sorunun eş anlamlısı sandıydım çocukken. Bu kadar mı emeğin karşılığı? Benim anam, işçidir enikonu. Emrine kendisi gibi insanlar verilmiş, emir eri. Unuttum yüzünde mutluluğu görmeyeli nicedir. Benim anam, bazen nefret ettiğim ve sevmeye doyamadığım, bin emeğe bir alır çokluk. Cep ikramiyesi: sinir krizleri. Ben bildim bileli paradan büyük Yazının devamını oku »
Bir güneş gibi doğdu cepheden. İleri yüzlerimizin ışığıyla parlayan. Yarınlar var, göremeyeceğiz belki biz ama çocuklar görecek. Yarınlar var, göremeyeceğiz belki biz güzel kelimeler söylenmekte hakkında. Yarınlar var, göremeyecek belki benim oğlan o yarını, belki onun oğlu görecek Yazının devamını oku »
Ailelerin bizlere verdiği isimler kaçımızın dikkatini çekmiştir. Sadık, Attila, Gökhan, Sağlim veyahut İLHAN. Babası imparatorum (ilhanım) derken ne hissederdi acaba kendisine. Belki bir devlet adamı yahut gücüyle yeri göğü inleten biri olması Yazının devamını oku »
Bu yazının 1 Eylül’den kaç gün önce ya da sonra yazıldığını bilmiyorum. Zaman kavramım sıfır ve ben hala 2 Eylül 1945teyim, Japonya’yla beraber teslim olmuş durumda. Savaş bitmiş, ben bitmişim, dünya bitmiş, para uğruna dökülen kanlar bitmiş. Bir ülke bir vazo gibi Yazının devamını oku »
Kavgaya girmek kolaydır. Yanlışları görürsün çünkü üstüne yürümektedir yanlışlar seni boğmaktadır. Kavgadan düşmemektir zor olan. İnançla kavganı ve kendini yeniden yaratmak. Güçten düşebilirsin elbet, Saldırırlar sana hayın kurtlar gibi. Yıpratırlar bedenini işkencelerde. Yahut kandırmaya çalışır birileri seni. Sen haklıdan sen işçiden yana olduğun için sen karşısında olduğun için vatanları ceplerindeki çek defterleri olanların sen amansız düşmanları.
…………………………………………
güneş herkes için parlar
ama onlar için parlamaz
onlar ki hapislerde yatarlar
onlar ki madenlerde çalışırlar
onlar ki balık pulu ayıklarlar
onlar ki saçlarına firkete yaparlar
onlar ki soluklarıyla şişirdikleri şişeleri
başkaları doldurur içer.
Hiç bu kadar zor olmamıştı konuşabilmek, yazabilmek. Yoğun bir sigara dumanı yükseliyor gözlerimin önünde ve sisler bulvarında yavaş yavaş yürüyorum. Hafifçe kıstım müziğin sesini. Müzikten nefret eder hale geldim. Kendimi tanımam zor bugünlerde. Eskinin feryatları hep içimde. Beynim yırtılıyor gırtlağımı yırtarcasına atmak istediğim çığlıklarla. Yazının devamını oku »
1954 doğumlu Alman Tarihçi, yazar, senarist Wolfgang Becker’in yazıp yönettiği Good Bye Lenin filmiyle derinden vuruyor bizi Yann Tiersen. Sosyalizm, işçi sınıfının kendi dünyasını var etmesi umutlarının Almanya için ertelenmesi demek olan bir olaydan çıkan film bir ülkeyi, bir umudu ve özelinde bir anneyi konu alıyordu. Sosyalist düzenden köhne Yazının devamını oku »
